خداوند به تمام رفتار و کردار ما انسان ها آگاه است.چه آن هایی که در ظاهر خود بیان میکنیم و چه آن هایی که در باطن خود پنهان.تمام دروغ هایی که آدم های این دنیا میبافند و به اسم حقیقت جا میزنند،همه ی ظلم هایی که در حق هم روا میدارند،زشتی ها،پستی ها،سیاهی مطلقند و تاریکی محضند. کتاب خداوند سفید و پاک است و توانایی آن را دارد که تمام آن ها را در آن کتاب ثبت کند.

خدا با آن همه بزرگی و خداییش توجهش را از چیز های کوچک رها نمیکند.ما انسان ها خودمان را در این محدوده ، کوچک نمیدانیم ولی در مقایسه با جهان آفرینش ما ذره ای بیشتر نیستیم.ذره ای که اگر تنها رها شویم گم خواهیم شد دقیق تر بگویم:"ضل"خواهیم شد.انگار کنید دانه ی شن کوچکی در یک صحرای بزرگ را.خداوند نام تمام ذرات را در کتاب خود ازبر است.گمان نبریم که دو ذره باهم یکسانند...
حال خداوندی که که عالم مطلق است،رحمن و رحیم مطلق است.یعنی در همه ی خوبی ها به کمال و تمام است...چگونه ممکن است ما را در این بیابان دنیا بی یار و یاور رها کند؟
هوم؟